Klik hier voor extra mogelijkheden
|
|
|
Dit is een gratis gastenboek Klik hier voor extra mogelijkheden |
| Gastenboek van Misty | |||
|
|||
| Schrijf een bericht in dit gastenboek | |||
|
|||
| WINNAAR AWARD MEI 2006 GEFELICITEERD JANNIE Lieve Misty. Gaaf een gedichten hoekje. Ik dook ook ff in mijn boekje. En tik hier met veel plezier. Dit gedichtje hier.. Inter) net niet Ik dacht je echt goed te kennen hield mezelf blijkbaar voor de gek Kende je alleen maar eigenlijk van achter mijn computer plek We bespraken heel veel samen je gaf me een gevoel, zo vertrouwd Nu ik door heb hoe je eigenlijk bent zie ik dat als een hele domme fout Hoe kon ik in hemelsnaam denken dat ik wist hoe je ware aard was Had ik mijn verstand laten werken had het me vast niet zo verrast Je leert mensen pas echt kennen als je ze ontmoet in het echte leven Pas dan kunnen ze je een goeie en mogelijk betrouwbare indruk geven En zelfs dan is het altijd maar de vraag waarop je je misschien ooit zult beraden Zal ik altijd van je op aan blijven kunnen of zal je mijn vertrouwen ooit schaden |
|||
|
|||
| Zo boos Zo machteloos Zoveel kwaad Zoveel haat Ik voel me nietig Ik voel me verdrietig. (door mij geschreven: voor de Italiaanse peuter, die ontvoerd en vermoord werd) |
|||
|
|||
| Het licht verdwijnt En het donker verschijnt. De dag wordt in slaap gesust De nacht wakker gekust. Tijd om te dromen Laat je gedachten tot rust komen. Morgen een nieuwe dag Waarop je verder denken mag. (door mij geschreven) |
|||
|
|||
| Een gedichtje voor mijn vader: Kijkend naar vele sterren, zie ik er eentje stralen. Heel klein en weggestopt, ik zou er bijna in verdwalen. Twinkelend kijk jij op me neer, je ziet mijn tranen en mijn pijn. Je kunt me niet meer helpen, maar ik wou dat je bij mij kon zijn Kijkend naar vele sterren, weet jij wat ik heb mee gemaakt Hoewel je het niet liet zien, weet ik het heeft ook jou geraakt. Als ik een sterretje zie stralen voel ik me niet langer alleen samen kunnen we het dragen zo hou ik me op de been Yvonne |
|||
|
|||
| Dwars door licht en schaduw Volg je de weg van je bestaan Vechtend tegen beelden Die steeds komen en gaan Als dag en nacht verwisselen Momenten van verdriet en geluk Je innerlijke onvrede Vreet je helemaal stuk Dwars door zon en duister Angstig leef je voort Als door een wiel gedreven Wordt jouw ritme steeds verstoord Seconden tikken verder Zonder dat je het weet Ik kijk en hoop voor even Dat je deze periode later weer vergeet |
|||
|
|||
| Berg en dal Een waterval. Kerken en kastelen Bloemen, die het landschap strelen. Glooiend groen Luxemburg's zoen. (door mij geschreven) |
|||
|
|||
| Stilte om je heen Stilte zo sereen Stilte om naar te luisteren Stilte waarin je gaat fluisteren Stilte heeft macht Stilte geeft kracht Stilte om te denken Stilte om aandacht te schenken Stilte voor de vorm Stilte voor de storm (door mij geschreven) |
|||
|
|||
| Onbegrepen Soms voel ik me zo onbegrepen Door iedereen om me heen Vragen suizen door me hoofd heen En ga ik iets zeggen is het meestal te veel Ik wil het goed verwoorden Maar het lukt me maar niet Dan de vraag waarom? Waarom ben ik zo Waarom begrijpt niemand mij Waarom proberen ze me niet te begrijpen De angst speelt in mijn op De angst om iemand kwijt te raken De angst om iemand pijn te doen En dan slaat het zwijgen weer toe Ik blijf weer achter onbegrepen Waar moet dit naar toe Van alles gaat er weer door mijn hoofd Keer op keer telkens weer Ik weet je moet het zien te overwinnen Ik weet je bent zo niet geboren maar gemaakt Geestelijk kapot gemaakt Door mensen die niks menen om je heen Waarom denkt een ander niet na Voor ze met iemand het schip in gaan Vraag me weleens af Weten de meeste nog wel wat liefde is? Nou volgens mij maar weinig Anders was er niet zoveel verdriet Dit gedicht is mijn gevoel En ja ik probeer er wat aan te doen Al valt het allemaal niet mee Al zal het een tijd duren Diegene die dit hebben gedaan Ik geef niet op ooit voel ik mijn begrepen Misty IK DOE NIET MEE VOOR DE AWARD MAAR WILDE HET WEL FF KWIJT |
|||
|
|||
| Waar ik ben weet ik niet, heb geen benul van tijd, alleen de kou bewust, hij doet mijn handen ineen, samengeknepen Gedachtenloos staar ik voor mij uit, in een eindeloze leegte, deze gehuld in dekens mist, de wind mijn gezicht geselend Langzaam drijven de woorden boven, en verklaren zich aan mij, voor zover ik ze toelaat, de vermoeidheid maakt dat ik mijn ogen sluit… Momenten later die voelden als jaren, maar in werkelijkheid veel korter, was ik weer daar, waar ik altijd was geweest, en sterker als ooit |
|||
|
|||
| Verdwalend in een doolhof, een doolhof van mijn gedachten, zo verschillend van elkaar en dan nu… Een gevoel ooit gekend, verwarmend…benauwend, constant bij je als in een waas Als ik je zie lopen, je lach,je haar,je lippen, verstikkend…verlangend mijn hart in tempo versnellend Graag zou ik met jou, dansend over stranden, in elkaar verstrengeld eeuwig wij twee.. |
|||
|
|||
|
